Ink

Onze groep schildervrienden kwam op 30 oktober weer bijeen. Dit keer waren we in Tilburg en hadden een vol dagprogramma met een museum- en expositiebezoek en natuurlijk lekker eten en drinken. Zoals altijd raakten we niet uitgepraat want iedereen is op zijn of haar manier nog altijd met KUNST bezig.

We gingen naar de Pont waar we een rondleiding kregen waarin de tentoonstelling van Robert Zandvliet natuurlijk niet mocht ontbreken. Vooral zijn nieuwe werk Seven Stones maakte veel indruk.

Het zou voor de hand liggen om te denken dat de kunstenaar terugkeert naar een motief waarmee het allemaal in de vroege jaren negentig begon: een eenvoudige object op een monochrome achtergrond. Maar niets is minder waar. Uitgangspunt is nu niet langer de vorm van de steen, maar een bewuste zoektocht naar het moment waarop de steen meer wordt dan een goede compositie. De zoektocht naar dat momentum leidde hem weer door allerlei fases van problemen en oplossingen heen, die nu eenmaal bij het schilderen horen. Natuurlijk zijn de vaardigheden van de schilder daarbij van belang, maar meer nog gaat het volgens hem om de mentale houding. Zoals een WK bij voetbal niet gewonnen wordt door de technisch beste spelers, maar door het team met de juiste mentaliteit. Op vergelijkbare wijze daagde Zandvliet zichzelf uit om de juiste energie te leggen in het nieuwe werk. Het leidde tot een serie van zeven doeken: Seven Stones.

De zalen met schetsen tonen de weg die Zandvliet vanaf de jaren negentig is gegaan: op zoek naar een pure vorm en heldere compositorische oplossingen. De tentoonstelling is daardoor te zien als een terugblik. In de muurgrote schets vat hij die terugblik nog eens samen, om vervolgens vooruit te kijken. Want met de serie Seven Stones - die nu al als een mijlpaal gezien kan worden in zijn oeuvre - slaat hij een nieuwe weg in. Vroeger was hij op zoek naar vorm, nu veel meer naar de reden waarom een vorm hem zo raakt.